راستش اين روزا ، روزاي پوچي هستن
روزهاي خالي ، گاهي وقتا با سيروس مشغول بازي ميشيم ، بازي هاي سگا كه تازه از اينترنت داونلود كردم ، همون هايي كه تو دوره راهنمايي بازي ميكردم ، خيلي نوستالژيكه و خيلي خالي
دست و دلم به كار نمي ره ، اصلا حس باز كردن و ورق زدن كتابهام رو ندارم .
ديروز با سعيد داشتيم بحث ميكرديم ، بحث استقلال . من الان به سني رسيدم كه كم كم بايد بار و بنديل ام رو ببندم و از خانواده جدا بشم و مثل هر شروعي ، اين شروع هم خيلي دردناك و سخته .
تا پيش از اين به خيلي مسائل فكر نكرده بودم ولي حالا بايد كم كم بهشون فكر كنم ، مثلا اين كه نيازهاي واقعي من چه ارزش ريالي اي دارند ؟؟ منظورم اينه كه من چقدر پول بايد ماهانه در بيارم تا بتونم بيشتر نيازهاي واقعي ام رو پوشش بدم ؟؟ وقتي مي رم سراغ پيداكردن كار ، چه پيش نهادهايي رو بايد رد كنم و چه پيش نهاد هايي رو بايد قبول كنم ؟؟ اصلا حضور و كار من چقدر مي ارزه ؟؟ ارزش ريالي من چقدره ؟؟ اينا البته سئوال هاي حاشيه اي هستند ، سئوال هاي اصلي هنوز مونده !!
خيلي چيزها هستند كه بايد خانواده فرهنگ اش رو به من منتقل مي كرد ، مثلا فرهنگ استفاده از پول ، فرهنگ كار گروهي ، فرهنگ مسئوليت پذيري و خلاصه خيلي چيزهاي ديگه
خيلي چيزها هم هستند كه بايد سيستم آموزش و پرورش و سيستم آموزش عالي بهم ياد مي داد كه اونها هم تو كارشون ، غل و غش فراوون بود .
خيلي چيزها رو هم بايد خودم ياد ميگرفتم كه متاسفانه چون هيچ وقت احساس نياز بهشون نكردم ، اصلا نرفتم سراغشون و الان دارن من رو آزار مي دن .
خلاصه من الان بين يه عالمه چيز كه نمي دونم و بايد بدونم ، هاج و واج موندم و نمي دونم بايد چه كار كنم ، اين جور مواقع پدر و مادر به كمك فرزند مي آن و دستش رو ميگيرن و از اين مراحل دشوار عبورش مي دن كه متاسفانه از اون بابت هم من اوضاعم بدجور بي ريخته و هيچ پشتوانه اي ندارم
يه تصميم ميخوام بگيرم كه كلا من رو تغيير مي ده ، اونقدر من رو تغيير مي ده كه شايد يه روزي خودم رو نشناسم و اون اينه كه كارشناسي ارشدم رو انصراف بدم و برم بازار كار . اصلا من چرا دارم براي ارشد ميخونم ، اين دو سال قرار نيست چيزي به من اضافه كنه . اون چيزايي رو كه من ميخوام رو مي تونم با هميني هم كه هستم بدست بيارم . به نظرم ديگه وقت آموختن تموم شده و من بايد از آموخته هام استفاده كنم .
كار كردن هميشه بدترين چيز بوده برام ، هيچ وقت احساس نميكردم كه بايد براش آماده بشم ، هميشه از برعهده گرفتن مسئوليت فراري بودم ، چرا كه اگه مسئوليتي رو قبول مي كردم و يه ذره خطا مي كردم چنان برخورد شديدي از طرف پدرم مي شد كه به گه خوردنم راضي مي شدم ، اين بود كه من هيچ وقت خودم رو مشتاق به عهده گرفتن مسئوليت نشون ندادم و الان هم هيچ آمادگي ذهني اي ندارم .
ولي حقيقت هميشه خشن تر از اين حرفاست ، من بايد تصميم بگيرم ، بايد وارد بازار پول و سرمايه و كار بشم ، بايد وارد جامعه بشم ، بايد بدون حمايت خانواده بتونم زندگي كنم و گليم خودم رو از آب بيرون بكشم ، بسه ديگه وابستگي ، بايد يه نقطه بذارم ته خط وابستگي مالي و عاطفي و ... به خانواده
اين روزها ، روزهاي فكر كردن منه ، به خودم و به آينده ام . سخت ميگذره ولي داره ميگذره ، اميدوارم از اين دوران سخت بتونم سربلند بيرون بيام
همراه باشيد
روزهاي خالي ، گاهي وقتا با سيروس مشغول بازي ميشيم ، بازي هاي سگا كه تازه از اينترنت داونلود كردم ، همون هايي كه تو دوره راهنمايي بازي ميكردم ، خيلي نوستالژيكه و خيلي خالي
دست و دلم به كار نمي ره ، اصلا حس باز كردن و ورق زدن كتابهام رو ندارم .
ديروز با سعيد داشتيم بحث ميكرديم ، بحث استقلال . من الان به سني رسيدم كه كم كم بايد بار و بنديل ام رو ببندم و از خانواده جدا بشم و مثل هر شروعي ، اين شروع هم خيلي دردناك و سخته .
تا پيش از اين به خيلي مسائل فكر نكرده بودم ولي حالا بايد كم كم بهشون فكر كنم ، مثلا اين كه نيازهاي واقعي من چه ارزش ريالي اي دارند ؟؟ منظورم اينه كه من چقدر پول بايد ماهانه در بيارم تا بتونم بيشتر نيازهاي واقعي ام رو پوشش بدم ؟؟ وقتي مي رم سراغ پيداكردن كار ، چه پيش نهادهايي رو بايد رد كنم و چه پيش نهاد هايي رو بايد قبول كنم ؟؟ اصلا حضور و كار من چقدر مي ارزه ؟؟ ارزش ريالي من چقدره ؟؟ اينا البته سئوال هاي حاشيه اي هستند ، سئوال هاي اصلي هنوز مونده !!
خيلي چيزها هستند كه بايد خانواده فرهنگ اش رو به من منتقل مي كرد ، مثلا فرهنگ استفاده از پول ، فرهنگ كار گروهي ، فرهنگ مسئوليت پذيري و خلاصه خيلي چيزهاي ديگه
خيلي چيزها هم هستند كه بايد سيستم آموزش و پرورش و سيستم آموزش عالي بهم ياد مي داد كه اونها هم تو كارشون ، غل و غش فراوون بود .
خيلي چيزها رو هم بايد خودم ياد ميگرفتم كه متاسفانه چون هيچ وقت احساس نياز بهشون نكردم ، اصلا نرفتم سراغشون و الان دارن من رو آزار مي دن .
خلاصه من الان بين يه عالمه چيز كه نمي دونم و بايد بدونم ، هاج و واج موندم و نمي دونم بايد چه كار كنم ، اين جور مواقع پدر و مادر به كمك فرزند مي آن و دستش رو ميگيرن و از اين مراحل دشوار عبورش مي دن كه متاسفانه از اون بابت هم من اوضاعم بدجور بي ريخته و هيچ پشتوانه اي ندارم
يه تصميم ميخوام بگيرم كه كلا من رو تغيير مي ده ، اونقدر من رو تغيير مي ده كه شايد يه روزي خودم رو نشناسم و اون اينه كه كارشناسي ارشدم رو انصراف بدم و برم بازار كار . اصلا من چرا دارم براي ارشد ميخونم ، اين دو سال قرار نيست چيزي به من اضافه كنه . اون چيزايي رو كه من ميخوام رو مي تونم با هميني هم كه هستم بدست بيارم . به نظرم ديگه وقت آموختن تموم شده و من بايد از آموخته هام استفاده كنم .
كار كردن هميشه بدترين چيز بوده برام ، هيچ وقت احساس نميكردم كه بايد براش آماده بشم ، هميشه از برعهده گرفتن مسئوليت فراري بودم ، چرا كه اگه مسئوليتي رو قبول مي كردم و يه ذره خطا مي كردم چنان برخورد شديدي از طرف پدرم مي شد كه به گه خوردنم راضي مي شدم ، اين بود كه من هيچ وقت خودم رو مشتاق به عهده گرفتن مسئوليت نشون ندادم و الان هم هيچ آمادگي ذهني اي ندارم .
ولي حقيقت هميشه خشن تر از اين حرفاست ، من بايد تصميم بگيرم ، بايد وارد بازار پول و سرمايه و كار بشم ، بايد وارد جامعه بشم ، بايد بدون حمايت خانواده بتونم زندگي كنم و گليم خودم رو از آب بيرون بكشم ، بسه ديگه وابستگي ، بايد يه نقطه بذارم ته خط وابستگي مالي و عاطفي و ... به خانواده
اين روزها ، روزهاي فكر كردن منه ، به خودم و به آينده ام . سخت ميگذره ولي داره ميگذره ، اميدوارم از اين دوران سخت بتونم سربلند بيرون بيام
همراه باشيد
